Pier Paolo Pasolini, Le ceneri di Gramsci

In Nederlandstalige kringen staat Pasolini vooral bekend als cineast:

Weinigen weten dat hij ook een groot schrijver was en vooral een groot dichter.

In 1957 verscheen een poëziebundel van Pier Paolo Pasolini, Le ceneri di Gramsci.

De communistische auteur Pasolini stelde er een aantal vanzelfsprekendheden van de communistische ideologie in vraag. Hij wees op het belang van een moraal waar ook het individu een grote rol speelt. Dit had natuurlijk te maken met het feit dat Pasolini homoseksueel was. Homoseksualiteit werd in die tijd aangezien als een ziekte.

Met weemoed vertelt Pasolini het falen van de linkse ideologie: het conformisme heeft zich van Italië meestergemaakt. Heb je daarvoor moeten sterven, Gramsci?

Cesare Garboli was de eerste die een vergelijking maakte tussen Pasolini en Caravaggio. Ook Caravaggio was (waarschijnlijk) homoseksueel. Ook hij kwam uit het noorden naar Rome om er zijn kunst te beoefenen. Hij deed zowat alles wat niet mocht. Maar hij werd om zijn genialiteit gewaardeerd door de katholieke kerk.

Pasolini voert ons in Le ceneri di Gramsci naar het "cimitero degli inglesi", bij de Piramide Cestia te Rome, een kleine Père Lachaise. Hij houdt er een monoloog voor het graf van de grote communistische ideoloog Gramsci.

Op de urn staat een opschrift dat een fout bevat: Cinera (i.p.v. het correcte Cineres) Antonii Gramscii. Rond het kerkhof ligt de wijk Testaccio met garages en carrosserieën, je hoort ze tot aan het graf.

Spande una mortale
pace, disamorata come i nostri destini,

tra le vecchie muraglie l'autunnale
maggio. In esso c'è il grigiore del mondo,
la fine del decennio in cui ci appare

tra le macerie finito il profondo
e ingenuo sforzo di rifare la vita;

De herfstachtige mei verspreidt tussen de oude muren een dodelijke vrede, vermoeid, zoals ons noodlot. Daarbinnen is de grijsheid van de wereld, het einde van het decennium waar tussen het puin de diepe en echte inspanning om het leven tehermaken, ons als beëindigd verschijnt.

E, sbiadito,
solo ti giunge qualche colpo d'incudine
dalle officine di Testaccio, sopito

nel vespro: tra misere tettoie, nudi
mucchi di latta, ferrivecchi, dove
cantando vizioso un garzone già chiude

la sua giornata, ...
Alleen bereiken je, verbleekt, enkele slagen op het aambeeld, vanuit de werkplaatsen van Testaccio, verzonken in de avond; tussen ellendige krotten, naakte melkkoeien, oud ijzer, waar een jongen al zingend reeds zijn dag afsluit, ...

 Keer terug naar de homepage Italiaanse kunst

Ga naar de homepage Umbria/Toscana

 Ga naar verhuur vakantiewoningen in UmbriŽ

 Ga naar verhuur vakantiewoningen in Toscane

Uw portaalsite over Italië: www.casa-in-italia.com (informatie en verhuur)